Loes maakt werkt inclusief.

Loes.
Maakt werk
inclusief.
Held.

Jaren terug had Loes een kantoorbaan en deed ze vrijwilligerswerk bij Stichting Heppie, waar activiteiten voor kwetsbare kinderen worden georganiseerd. Toen ze terugkwam van een kindervakantieweek met de stichting, vond ze het tijd voor iets anders. Na een korte zoektocht kwam ze in Helmond een droompand tegen. En de rest is geschiedenis. Inmiddels runt ze haar eigen lunchroom waar jongeren met een verstandelijke beperking werken. “Ik was bewust op zoek naar iets sociaals. Ik wilde met jongeren bezig zijn die het zelf niet kunnen omdat ze een achterstand hebben. Zo ontstond het idee voor deze lunchroom.”

“Doordat we met deze doelgroep werken maken we hilarische dingen mee”, vertelt Loes. “Een voorbeeld: een klant twijfelde tussen een tosti kip en een club sandwich kip. De serveerster zag de twijfel en zei heel droog, maar bloedserieus: ‘ik zou die met kip nemen!’ En toen liep ze weg. De klant keek mij aan en we schoten allebei in de lach. Dat is toch mooi? Of neem Manel, die gewoon naar een tafel kan lopen waar twee mensen overduidelijk op date zijn. En dan begint het kruisverhoor: of ze elkaar knap vinden en hoe lang ze elkaar al kennen. Mensen pikken dit gelukkig, want ze weten op wat voor plek ze zijn. Ik leer de jongeren wel dat misschien niet iedereen het leuk vindt om allerlei vragen te krijgen. Maar over het algemeen vindt iedereen het oké.”

Focussen op wat iemand kan

Loes merkt dat er in de samenleving vaak naar belemmeringen wordt gekeken. “Ik kijk gewoon zonder oordeel naar de jongeren. Dan zie ik gauw genoeg wat ze wel en wat ze niet kunnen. Meer ga ik er niet van vinden. Het belangrijkste is dat ik in de basis uitga van ieders eigen kwaliteit en kracht. Mij ga je niet vertellen dat deze kids niks kunnen. Da’s grote onzin. Ze zijn op tijd, altijd blij, zeggen dankjewel na een dag keihard werken. Beter personeel kan je je als ondernemer niet wensen!”

Eerlijk, duurzaam én sociaal

Naast eerlijk werk, komen de Global Goals op meerdere manieren terug in Loes’ lunchroom. Zo bestaat de inrichting volledig uit tweedehands meubels en wordt de – uiteraard FairTrade – koffie gebrand door jongeren met een beperking. Loes: “Als het kan, kies ik voor duurzaam. Ook met producten in de keuken. De eieren komen van de eierboer, kaas van de kaasboer op de markt, brood van de bakker om de hoek. Ik vind het mooi om alles lokaal te halen. Dan weet je wat je koopt.”

Loes leert de jongeren ook over duurzaamheid, vertelt ze. “Zo hebben we een kruidentuin en tomatenplantjes om te laten zien dat dat niet zomaar uit de supermarkt komt. Je merkt dat de jongeren in de lunchroom een enorme groei doormaken. Hier ontmoeten ze mensen, krijgen ze nieuwe prikkels. Dat maakt dat ze zich echt onderdeel van de maatschappij voelen. Dit in tegenstelling tot traditionele dagbesteding, die vaak gesloten van aard is. Ik vind het juist zo belangrijk dat ze in de maatschappij meegenomen worden. Want hoe moet je jezelf ontwikkelen, als je de hele dag alleen zit te knutselen? Kijk eens naar jezelf. Dat wil je toch ook niet? Ik behandel de jongeren precies zoals ik zelf behandeld zou willen worden.”

Loes’ boodschap

Of Loes nog wat laatste wijze woorden heeft voor toekomstige Helmondse helden? “Zeker weten. Ik houd het kort maar krachtig: hop, schouders eronder!”

Author avatar
Randy van Huijgevoort

Post a comment